در جلسه‌ی پیشین کارگاه ویرایش یکی از هنرجویان محترم با این جمله‌ی من که «در زبان فارسی میان‌وند وجود ندارد» مخالفت کردند و برای اث

در جلسه‌ی پیشین کارگاه ویرایش یکی از هنرجویان محترم با این جمله‌ی من که «در زبان فارسی میان‌وند وجود ندارد» مخالفت کردند و برای اثبات عقیده‌شان به کتاب معتبری از یکی از بزرگ‌ترین استادان زبان فارسی استناد کردند. من به ایشان و دیگر هنرجویان توضیح دادم که حرف آن استاد، به رغم تمام بزرگی‌شان، قطعاً اشتباه است. فکر کردم شاید بد نباشد توضیح تکمیلی را اینجا هم بنویسم.
@Virastaar
ما در زبان فارسی «میان‌وند» (infix) نداریم و فقط «بیناوند» (interfix) داریم.
میان‌وند در ریشه درج می‌شود. درک مفهوم میان‌وند برای کسانی که صرفاً با زبان فارسی و زبان‌های اروپایی آشنایی دارند اندکی سخت است، چون در دوره‌ی معاصرِ زبان‌های هندواروپایی این تکواژِ مقید دیده نمی‌شود.
به‌عنوان مثال، در زبان بونتو ایگوروت (Bonto Igorot) که زبانی فیلیپینی است میان‌وند وجود دارد. مثلاً، میان‌وند «in» برای نشان دادن نتیجه‌ی یک عمل استفاده می‌شود. اگر این میان‌وند را به کلمه‌ی «Kayu» (به معنای «چوب») اضافه کنیم، می‌توانیم کلمه‌ی «Kinayu» را بسازیم که به معنی «چوب‌های جمع‌آوری‌شده» است.
همین‌طور که می‌بینید، «in» در میان ریشه قرار گرفت.
@Virastaar
در کلماتی مثل «گرداگرد»، «دمادم»، «پیاپی»، «سراسر»، «لبالب» و... «ا» در میان ریشه درج نمی‌شود، بلکه دو ریشه را به یکدیگر پیوند می‌دهد بدون آنکه تغییری در آن‌ها ایجاد کند. بنابراین، «بیناوند» است، نه «میان‌وند».
@Virastaar