نشانه‌های جمع در زبان فارسی «ان» و «ها» هستند

نشانه‌های جمع در زبان فارسی «ان» و «ها» هستند. کلمات فارسی و همچنین کلماتی را که از زبان‌هایی غیر از عربی به فارسی راه یافته‌اند حتماً باید با نشانه‌های جمع فارسی جمع بست. درضمن، بهتر است تا جای ممکن کلمات عربی را هم با نشانه‌های جمع فارسی جمع بست (مثلاً، به‌جای «معلمین»، «معلمان» یا «معلم‌ها» را به کار برد)؛ این شیوه از دیرباز در زبان فارسی سابقه داشته است. مثلاً، سعدی کلمه‌ی عربی «عالم» را با «ان» فارسی و به شکل «عالمان» جمع می‌بندد و می‌سراید: «همه‌ی قبیله‌ی من عالمان دین بودند/ مرا معلم عشق تو شاعری آموخت.» حافظ کلمه‌ی «ساکن» عربی را به «ان» جمع می‌بندد: «ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت/ با من راه‌نشین جرعه‌ی مستانه زدند.» و نظامی حتی کلمه‌ی «ملک» (به معنی پادشاه) را با «ان» جمع می‌بندد: «از ملکان قوت و یاری رسد/ از تو به ما بین که چه خواری رسد.»
تفاوت «ان» و «ها» در این است که «ان» (an)، به‌عنوان نشانه‌ی جمع، قدیمی‌تر است و در زبان‌های ایرانی سابقه‌ی بسیار زیادی دارد. an صورتی است که در فارسی میانه کاربرد داشته است. این صورت در زبان فارسی باستان به شکل anam بوده است.
در ابتدای دوره‌ی جدید زبان فارسی بیشتر جمع‌ها با «ان» هستند و هر چه جلوتر می‌آییم بر شمار جمع‌های با «ها» افزوده می‌شود.
@Virastaar