سعدی و بیهقی و امهات نثرنویسان فارسی (چه ادیب باشند و چه تاریخ‌نگار و مترجم) فرزند زمانه‌ی خویش بوده‌اند و به زبان مردم خود می‌نوش

سعدی و بیهقی و امهات نثرنویسان فارسی (چه ادیب باشند و چه تاریخ‌نگار و مترجم) فرزند زمانه‌ی خویش بوده‌اند و به زبان مردم خود می‌نوشته‌اند. بی‌گمان، اینان تلاش نمی‌کرده‌اند شبیه کس دیگری بنویسند یا، بدتر از آن، از نثر چند قرن ماقبل خودشان تقلید کنند، بلکه نثر زمانه‌شان را جلا می‌دادند و به قله می‌رساندند. حتی آن‌ها که نثر مصنوع می‌نوشتند اغلب در پی هنرنمایی با زبان عصر خود بودند، نه بازآفرینی زبان عصری دیگر.
باید پاکیزه نوشت، نه تقلیدی و مصنوع. امروزه بعضی‌ها تمام تلاششان این است که ادای نثرنویس‌های بزرگ فارسی را دربیاورند، و زبانشان معجونی است از تمام ویژگی‌های نحوی و دایره‌ی واژگان زبان فارسی در تاریخ تطورش. نثر این‌ها به این می‌ماند که شخصی با گوشی آیفون و کلاه پهلوی و قباهای بلند عصر صفوی مشغول قدم زدن در دربار سامانیان باشد!
@Virastaar