نشانه‌های زوال.. من رییس‌جمهور نیستم. چهره‌ی سینمایی نیستم

نشانه‌های زوال

من رییس‌جمهور نیستم. چهره‌ی سینمایی نیستم. خواننده نیستم. من هیچ‌کسم یکی از همین هیچ‌کسان که هر روز در خیابان از کنار هم می‌گذریم. سالهاست به این از کنار هم گذاشتن‌هامان خیره‌ام. ما همدیگر را نمی‌بینیم. ما هیچ چیز را نمی‌بینیم.
بعد از جنگ افغانستان مدام گوشم به اخبار افغانستان تیزتر شد. هر خبر انتحار در کنارش دو خبر امیدوار کننده داشت، دارد. یادم نمی‌رود آن تصویر را که جوانان افغان نوشته بودند، اینجا ایران نیست اینجا افغانستان است و آزادی وجود دارد.
از شما، از همه‌ خودمان ای هیچکس‌ها می‌پرسم، آیا از کتابهای تاریخ چیزی یادتان مانده است؟ علل انحطاط و فروپاشی حکومت‌ها و ملت‌ها یادتان است؟
سعی کنید به خاطر بیاورید. نشانه‌های افول و فروپاشی کشورها را: ظلم حاکمان، ظلم طبقه‌ی روحانی، ظلم نظامیان، ناامن شدن شهرها و راه‌ها... بیشتر به یاد بیاورید. بیشتر.
اکنون این روزها طبیعت با تمام قوا این فیزیک زوال را پیش چشم‌هامان آورده است. ما بیدار می‌شویم که از فاجعه‌ای با خبر شویم. از یک اتفاق نادر. بیدار می‌شویم تا از آتش‌سوزی‌ جنگل‌ها با خبر شویم. از سوختن دو کودک کار، از سوختن پالایشگاه، از سوختن ساختمان‌ها درست در خیابان «جمهوری اسلامی» بیدار می‌شویم از تصادفات زنجیره‌ای، قتل‌ها، دزدی‌ها، اعتصاب غذاها باخبر شویم. بیدار می‌شویم زنده‌زنده سوختن انسانها را ببینیم. رودها، خشک شده‌اند. جنگل‌ها سوخته‌اند. بنا‌ها می‌سوزند و فرو می‌ریزند. انسان‌ها می‌سوزند. این‌ها آیا نشانه‌های فروریختن نیست؟ نشانه‌های زوال؟ پوست، خبر از درون می‌دهد، گلی اگر به روی گونه باشد خب درون مصفاست. صورت جمعی زندگی ما اما سالهاست، گله‌گله می‌سوزد، بی‌خبریم و زیست کریهی پیدا کرده‌ایم طوری‌که همسایه‌هامان هم از ما می هراسند.

#فریاد_ناصری
#یادداشت
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri