انجمن پزشکی کوهستان ایران:. گزارش ذیل از زبان این کوهنورد می‌باشد که به خطاهای خود اذعان می‌نمایند

انجمن پزشکی کوهستان ایران:
چندی پیش یکی از کوهنوردان کرجی صعودی انفرادی به قله دماوند داشت که متاسفانه بر اثر بی احتیاطی عاقبت خوبی نداشت و طی مراجعه به کلینیک طب ارتفاع و پزشکی کوهستان انجمن پزشکی کوهستان ایران و پیگیری درمان های طولانی منجر به از دست دادن چند انگشت پای این کوهنورد داشت.
گزارش ذیل از زبان این کوهنورد می باشد که به خطاهای خود اذعان می نمایند.
ضمن تشکر از این هم نورد عزیز نکات قابل توجهی ذکر می گردد که می تواند کمک کننده و پیشگیری کننده سایر عزیزان و علاقمندان جدی به کوهنوردی باشد:

گزارش حادثه سرما زدگی انگشتان پای حسین رضایی عزیز از زبان خودشان که آذرماه اقدام به صعود انفرادی دماوند کرده بودند.
تشکر از آقا حسین که حوصله به خرج دادند و کل ماجرا رو تعریف کردن تا در اختیار همنوردان عزیز قرار بدیم:

حسین عزیز از کوهنوردان خوب کرج هستند که تقریبا دو ماه پیش اقدام به صعود انفرادی دماوند میکنند.تجهیزاتشون تکمیل بوده و از همسرشون درخواست میکنند تا کفش هاشونو توی ماشین قرار بدن
گزارش از قرارگاه پلور تا پایان برنامه

صبح ساعت چهار به قرارگاه پلور میرسند . کوله رو آماده میکنند و در کمال تعجب به جای کفش سنگین ، کفش سبک رو پشت ماشین میبینن.
تصمیم میگیرن که تا بارگاه سوم دماوند صعود کنند.
ساعت شش غروب به بارگاه سوم میرسند و کمپ رو برپا میکنند.
کفش های سبک لوا در اثر برف کوبی تقریبا خیس شده بودند.شب در کمپ استراحت میکنند و کفش هاشون تا صبح یخ میزنه.تصمیم میگیرن کفشاشونو خشک کنند و روز دوم به سمت قله حرکت کنند.
و صعود خودشونو انجام میدن.

دوستان بعد از شنیدن این گزارش سوالاتی از حسین عزیز کردن
که دوست عزیزمون به تمام سوالات جواب دادند.
از اشتباهاتشون گفتن که در زیر به اون اشتباهات اشاره میکنم.
1.به عنوان یک کوهنورد قوی و با تجربه ، از همسرشون درخواست میکنند که کفش هاشونو تو ماشین قرار بده
2.ادامه مسیر از بارگاه به سمت قله با وضعیت نامناسب کفش هاشون.
3.مایعات خیلی کم استفاده کرده بودند
4.تا فردای روز صعود اصلا پاهاشونو نگاه نکردن
احساس میکردن با نگاه کردن به پاهاشون روحیشون تضعیف میشه.

اگر در قرارگاه پلور متوجه میشدن شاید با وجود امکاناتی مانند آب گرم در قرارگاه به جریان خونرسانی پاهاشون سرعت ببخشن
متاسفانه در روز صعود ایشون هیچ گروهی هم تو مسیر نبودن که شاید مانع حرکت ایشون بشن.

آقای رضایی در آخر یک خواهش از همنوردان و کوهنوردان کردند و به صورت یک جمله پایان دادند به گزارش
جمله ای که بارها از اساتید شنیدیم:

"غرور را پای کوه دفن کنید"