قصیدهٔ۱٫۲. تا خود را پای‌بستی، باد داری در دو دست. خاک بر خود پاش، کز خود هیچ نگشاید تو را

قصیدهٔ۱
۲. تا خود را پای‌بستی، باد داری در دو دست
خاک بر خود پاش، کز خود هیچ نگشاید تو را

🍃🍃🍂🍂☘☘
پای‌بست: پای‌بسته، گرفتار
باد در دو دست داشتن: کنایه از کار بی‌نتیجه و بی‌فایده کردن، بی‌نصیب و محروم ماندن
خاک بر خود پاشیدن: کنایه از ترک خود کردن، تعلقات مادی را از میان برداشتن، تواضع و فروتنی کردن
نگشاید تو را: گشایش و سودی برایت حاصل نخواهد شد.
**ظاهرا خاقانی این بیت را از سنایی گرفته است:
باد بیرون کن ز سر تا جمع گردی، بهر آنک
خاک را جز باد نتواند پریشان داشتن
(دیوان، ۴۶۶)

معنی: تا هنگامی که گرفتار و دلبستهٔ خواهش‌های نفس و وابستهٔ امور دنیوی هستی، به مقصود خود نخواهی رسید و گشایشی برای تو حاصل نخواهد شد.

@khaghanieshervani