قصیدهٔ۲..۲۵. حق می‌کند ندا که به ما ره دراز نیست. از مال، لام بفکن و باقی شناس ما

قصیدهٔ۲

۲۵. حق می‌کند ندا که به ما ره دراز نیست
از مال، لام بفْکن و باقی شناس ما

🍃🍂🍃🍂
مصراع اول اشاره است به بخشی از آیهٔ ۱۶ سورهٔ ق: وَ نَحنُ اَقرَبُ إلَیهِ مِن حبلِ الوَرید.
بین «مال» و «ما» جناس مذیّل و بین «لام» و «مال» صنعت قلب کل است.
در این بیت نمونهٔ بدیعی از بازی‌های لفظ را می‌توان دید؛ اگر «لام» را از کلمهٔ «مال» برداریم، «ما» می‌ماند و از طرفی «لام» در لغت به معنی ژنده و دلق درویشان است، در اصطلاح عرفا از خرقه و دلق گذشتن به معنی ترک روی و ریا کردن و مجرد شدن و از خود بیرون آمدن است؛ چنان‌که خواجهٔ شیراز می‌فرماید:
ساغر می بر کفم نه، تا ز بر
برکشم این دلق ازرق‌فام را
(شاخ نبات حافظ، ۲۳)

معنی: حق ندا می‌کند: راه قرب و وصال نزدیک است، ترک تعلقات مادی و نفسانی کن تا با گذشت از انانیت به ما برسی.

@khaghanieshervani