قصیدۀ۵..۷. در رکعت نخست گرت غفلتی برفت. اینجا سجود سهو کن و در عدم قضا

قصیدۀ۵

۷. در رکعت نخست گرت غفلتی برفت
اینجا سجود سهو کن و در عدم قضا

🍃🍃🍂🍁🍂🍃🍃
رکعت نخست استعاره از دورل اول زندگی، جوانی.
سجود سهو: سجدۀ سهو، و آن دو سجده است که باید در این موارد در نماز به جای آورد:
اوّل: سخن گفتن در بین نماز سهواً؛
دوم: سلام دادن نماز در غیر موقع خود؛
سوم: فراموش کردن تشهد؛
و چهارم: شک در نماز چهار رکعتی؛ به این ترتیب که بعد از سجدۀ دوم شک کند که چهار رکعت خوانده یا پنج رکعت و نیز در دو مورد احتیاط مستحب آن است که سجدۀ سهو انجام دهد. اول: در جایی که یک سجده را فراموش کند. دوم آنکه: در جایی که باید بنشیند؛ مثلاً موقع خواندن تشهد اشتباهاً بایستد، یا در جایی که باید بایستد، اشتباهاً بنشیند؛ مثلاً موقع خواندن حمد و سوره اشتباهاً بنشیند و احتیاطاً برای هر چیزی که در نماز به اشتباه کم یا زیاد شود.
عدم: فوت شده، مراد روزگار جوانی است که از دست رفته است.
قضا: انجام هر کار فوت شده.

معنی: اگر در جوانی غفلت کردی، در این دنیا سجدۀ سهوی همراه با توبه انجام بده و هنگام پیری قضای غفلت‌های جوانی را به جای بیاور.

@khaghanieshervani