قصیدهٔ۸..۱۰. مرا از اختر دانش چه حاصل؟. که من تاریکم، او‌ رخشنده اجزا

قصیدهٔ۸

۱۰. مرا از اختر دانش چه حاصل؟
که من تاریکم، او‌ رخشنده اجزا

🍃🍃🍂🍁🍂🍃🍃
اختر دانش: کنایه از ستارهٔ تیر، در نجوم احکامی قدیم عطارد کوکب حکما، طبیبان، منجّمان، شعرا، اذکیا و دیوانیان است؛ به همین علت از عطارد در شعر فارسی با القاب: اختر دانش، کاتب گردون، مستوفی گردون، دبیر انجم، کاتب علوی، منشی دیوان گردون، مستوفی دیوان اعلا، منشی دیوان ثانی، خدیو عرصهٔ دیوان پیشگاه دوم، دبیر و جوان یاد شده است. (فرهنگ اصطلاحات نجومی) و نیز می‌توان اختر دانش را اضافهٔ تشبیهی گرفت.
دانش در روشنگری و هدایت به اختر مانند شده است؛ ولی با توجه به بیت قبل که از نامهربانی آبای علوی و افلاک برین شکوه می‌کند و بیت بعد که از عیسی و خفّاش در فلک چهارم سخن می‌گوید، ستارهٔ عطارد درست‌تر به نظر می‌رسد.
که من تاریکم: مراد به سر بردن شاعر در تاریکی زندان است.

@khaghanieshervani