قصیدهٔ۲..۶۶. بر فضل توست تکیه امید او، از آنک. پاشندهٔ عطایی و پوشندهٔ خطا

قصیدهٔ۲

۶۶. بر فضل توست تکیه امید او، از آنک
پاشندهٔ عطایی و پوشندهٔ خطا

🍃🍂🍃🍂
پاشیدن: کنایه از بسیار و بی‌دریغ بخشیدن.
بین «عطا» و «خطا» جناس مضارع و بین «پاشنده» و «پوشنده» جناس لاحق است.
----------------------

۶۷. ای افضل، ار مشاطهٔ بِکر سخن تویی
این شعر در محافل احرار کن ادا

🍃🍂🍃🍂
افضل: کوتاه شدهٔ افضل‌الدین، لقب خاقانی.
مشّاطه: آرایشگر و پیرایندهٔ مو.
بکر سخن: (صفت و موصوف مقلوب)، سخن بکر و تازه.
احرار: جمع حرّ، آزادگان.
--------------------------

پایان قصیدهٔ دوم