قصیدهٔ۲..۱۲. فیض هزار کوثر و، ز این ابر، یک سرشک. برگ هزار طوبی و، ز این باغ، یک گیا

قصیدهٔ۲

۱۲. فیض هزار کوثر و، زِ این ابر، یک سرشک
برگ هزار طوبی و، زِ این باغ، یک گیا

🍃🍂🍃🍂
فیض: ریزش، بخشش و عطا.
کوثر: از مادهٔ کَثَرَ، نام حوض یا چشمه یا نهری است در بهشت که اهل تفسیر را در باب آن گفتگوهاست. بر اساس روایات سرچشمهٔ آن سدرةالمنتهی است و پایه‌هایش در زیر عرش قرار دارد. سنگ‌ریزه‌های آن مروارید است و پهنای آن میان مغرب و مشرق است. بر طبق روایات شیعه، ساقی آن علی بن ابی‌طالب است که دوستان را از آن سیراب کند و دشمنان را تشنه به جهنم فرستد. به عدد ستارگان آسمان قدح‌هایی بر کنار آن نهاده‌اند از مروارید سرخ که هرکس با آن قدح‌ها از آب کوثر بخورد، تشنه نشود و هرکس از آن وضو سازد، هرگز ژولیده‌موی و خاک‌آلود نگردد. پیامبر اسلام(ص) فرموده است: کوثر نهری است که به حوض من می‌ریزد و حوض من بین صنعا و اردن است که درازی آن را سواری تندرو در یک ماه بپیماید. از شیر سفیدتر است، از عسل شیرین‌تر و از کف نرم‌تر. قدح‌های آن از نقره است. هرکس شربتی از آن بخورد، هیچ‌گاه تشنه نشود. (فرهنگ اساطیر و اشارات داستانی در ادبیات فارسی)

ابر و باغ: استعاره از عشق و معرفت.
سرشک: به معنی مطلق قطره عموماً و قطرهٔ باران خصوصاً.

طوبی: نام درختی است در بهشت که شاخ و برگ آن تمام باغ عدن را می‌پوشاند. اصل آن در سرای رسول (ص) و یا علی بن ابی‌طالب(ع) است و در سرای هر مؤمنی شاخی از آن باشد و میوه‌های گوناگون و خوشبو از آن حاصل آید و چون بهشتیان میوهٔ آن درخت را آرزو کنند، شاخه سر فرودآرد تا میوه باز کنند. (فرهنگ اساطیر و اشارات داستانی در ادبیات فارسی)

معنی: بخشش هزار کوثر برابر با قطره‌ای از ابر رحمت الهی و هزار برگ طوبی برابر با برگ سبزی از باغ عشق و معرفت خداوندی است.

@khaghanieshervani