در این وضعیت، مد می‌تواند هر ساختاری را تحت سلطه خود قرار دهد

در این وضعیت، مد می‌تواند هر ساختاری را تحت سلطه خود قرار دهد. بر اثر سلطه آرمانی و فانتزی مد بر ساختار و قوانین آن همه محدودیت‌های مد شکسته می‌شود و مد در این حالت به یک ریسک یا خطر شبیه‌سازی همگانی بدل می‌گردد. به همین دلیل چنین مدی «آشوب علیه خود و عادت‌های خود» جهت دستیابی به نظمی بیرونی است.
@linguisticsacademy
منظور از نظم بیرونی مد و زیبایی نوعی سبک زیبایی است که توسط یک «دیگری جمعی» تعریف و دیکته شده و توسط افراد یک جامعه پذیرفته می‌شود. به‌عنوان مثال عمل زیبایی بینی که در ابتدا آشوب علیه شرایط تصویری خود است، تبدیل به یک همانندسازی می‌شود که در این حالت همه بینی‌ها به شکل سربالا در می‌آیند. در این شرایط است که پروتزهای زیبایی جای واقعیت‌های انسانی را می‌گیرند. یعنی «زیبایی خلاق» یا اسطوره‌ای جای خود را به یک «زیبایی مصنوعی» می‌دهد که از نمونه‌های آن پروتزهای گونه و لب و غیره است. پروتز به‌عنوان جانشین واقعیت فردی یک شبیه‌سازی ماشینی یا مکانیکی است.
چرا در ایران از عمل‌های زیبایی بشدت استقبال می‌شود؟
زیبایی اگر مبتنی بر تفاوت‌های خلاقانه فردی باشد یک «رخداد زیبایی‌شناختی» است. ولی زمانی که این خلاقیت جای خود را به قالب‌هایی شبیه و همانند بدهد دیگر خلاق نیست، بلکه زیبایی پروتزی یا مصنوعی است. علت اصلی استقبال از چنین زیبایی بویژه در ایران سه چیز است:
اول اینکه، همه اشکال زیبایی باید در صورت متمرکز شود و بنابراین باید قدرت مانور صورت افزایش یابد. به همین دلیل بینی سربالا و پروتزگونه تضمین‌کننده زیبایی تمرکز یافته در صورت است.
دوم اینکه، رواج و سرایت چنین سبک زیبایی به تعداد زیادی از افراد جامعه نشان‌دهنده این است که پروتز راه‌حل فوری برای درمان نقص یا بهبود شرایط است. علاوه بر این، پروتز در نگاه همه کسانی که تحسین‌کننده زیبایی هستند مورد استقبال فوری و نه مستمر قرار می‌گیرد.
سوم اینکه، زیبایی بیشتر در فرم و شکل بیرونی آن معنادار شده است و فضای درونی و عمق یافته آن مورد تردید قرار گرفته است. به همین دلیل اگر میل به زیبایی منجر به شبیه‌سازی صورت و تصویر در یک جامعه شود ما به سمت یک عادت یا تکرار پیش می‌رویم، که این خود در طول زمان به‌دلیل تکرار بیش از حد، دیگر زیبایی محسوب نمی‌شود، چرا که مانع تمایز و تفاوت است.
منبع: ایران نیوز پپر
ص۳/۳