تنهایی اگر شکلی داشت، شبیه نگاه آن مرد شصت ساله‌ای می‌بود که در صف یک دانه‌ای نانوایی محل، هر روز می‌ایستد و به حرکات دست و کمر شا

تنهایی اگر شکلی داشت، شبیه نگاه آن مرد شصت ساله ای می بود که در صف یک دانه ای نانواییِ محل ، هر روز می ایستد و به حرکات دست و کمر شاطر ماتش می برد.

یا شاید شبیه حالت چهره ی معصوم دخترک چشم و ابرو مشکی ای بود که شب جمعه ، جعبه رطب را به طرفت دراز می کند و تو در جواب بفرماییدش می گویی:
" قبول باشه عمو"



#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii