برای رفع دلتنگی، همیشه نوشتن راه خوبیه. می‌نویسی و می‌نویسی و می‌نویسی

برای رفع دلتنگی، همیشه نوشتن راه خوبیه. می‌نویسی و می‌نویسی و می‌نویسی. گاهی انقدر از دنیای پوشالی دور‌ می‌شی و به خودت بر‌می‌گردی، که اون دلتنگیه میاد تا بیخ گلوت و موقع نوشتن، یهو می‌بینی رو ورق کاغذ نم بارون گرفته و تموم نوشته‌هات، عین عاشق‌های بدون چتر دارن زیر بارون کیف می‌کنن. بعد دست‌ها رو تا می‌کنی رو ورق و سرت رو میگذاری رو دست‌هات. خیلی حال خوبیه. انقدر خوب که خیلی خیلی کم واسه آدم پیش میاد همچین حالی.
اما...
اما یک دلتنگی‌هایی هم هست که با نوشتن خوب نمی‌شه. فقط بودن می‌خواد. یک دست می‌خواد که وقتی سرت رو ورق افتاده، بیاد و بره لای مو‌هات. یک زبون که اصلا حرف نزنه. یک جفت گوش که هیچی نخواد بشنوه. یک جفت چشم که هم حرف بزنه و هم حرفت رو بخونه.
بودن یک جفت از این چشم‌ها تو زندگی هر آدمی، جهت رفع هر نوع دلتنگی‌ای، خیلی از استعداد نوشتن داشتن کیفش بیشتره. خیلی بهتره.

#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii