آدمی در زندگی باید گوشه‌ی دنجی داشته باشد تا تمام ناگفته‌ها را بدون نصیحت شنیدن، بدون قضاوت شدن، و بدون ترس از سؤتفاهم و آینده بگو

آدمی در زندگی باید گوشه‌ی دنجی داشته باشد تا تمام ناگفته‌ها را بدون نصیحت شنیدن، بدون قضاوت شدن، و بدون ترس از سؤتفاهم و آینده بگوید.
جای امنی که کلمه، خودِ کلمه باشد; بی هیچ آرایش و تحریفِ خودخواسته یا ناخودآگاه.
جایی که وقتی می‌گویی دلم تنگ است، خودبه‌خود آغوش گشوده شود.
جایی که گریستنِ کودکِ پنهان شده در قالبِ خشک و سختِ بزرگ‌سالی، بهانه نخواهد و پاسخِ اشک، به‌جای "چرا گریه می‌کنی؟" نرمیِ سینه‌ و دست نوازشی بر پشتِ گردن باشد.
جایی که کوله‌بار سنگینِ روزگار را دَمی از شانه برداری، بی هیچ نشانی از شرم برهنه شوی و تن به آب بزنی.
اگر چنین گوشه‌ی دنج و امنی را جز رو‌به‌روی آینه سراغ داری، خوش‌ به حال تو و روزگارَت.

#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii