‌های_روزمره …یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما آدم‌ها این است که برای خوشبخت شدن و سعادت کسی که دوستش می‌داریم، قید آرزوهای خودمان را م

#یادداشت‌های_روزمره


یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما آدم‌ها این است که برای خوشبخت شدن و سعادتِ کسی که دوستش می‌داریم، قیدِ آرزوهای خودمان را می‌زنیم، و خیال می‌کنیم در این فداکاریِ بزرگ لذتی است که هم ما و هم طرف مقابل از آن بهره خواهیم برد. اما حقیقت چیز دیگری است; یک‌روز به خودمان می‌آییم و می‌بینیم هم آرزوهایمان را از دست داده‌ایم، هم کسی را که دوستش داشتیم. و دلیلش هم بسیار ساده است: انسانِ بی‌آرزو انسانی بی‌هویت است، و هیچ‌کس انسانِ بی‌هویت را برای مدتی طولانی دوست نخواهد داشت. شاید بگویید قدردانی در برابر آن گذشت، حتماً فرد مقابل را ملزم به ماندن خواهد کرد. اما سخت در اشتباهید، زیرا او هرگز عظمت فداکاری شما را درک نکرده و نخواهد کرد. آن هم به یک دلیل روشن و پیش‌پا افتاده: او اصلاً آرزوهای شما را نمی‌دانسته و از وجودشان خبر نداشته که بفهمد گذشتن از آن‌ها برای شما چه‌اندازه دشوار بوده است. حتی اگر از آرزوهای سابق‌تان با وی حرف زده باشید، او گوش شنوایی درباره‌ آن‌ها نداشته و همان اندازه بهشان اهمیت داده که مثلا اگر با او از عشقِ دوران کودکی‌تان سخن می‌گفتید. به‌عنوانِ چیزی فراموش شده و از بین رفته در گذشته. چیزی چنان بی‌ارزش که حق ادامه‌ حیات نداشته. خب‌، حالا به خیال‌تان گذشتن از چنین چیز بی‌اهمیتی، از دیدِ او "فداکاری عظیم شما" قلمداد خواهد شد؟! مسلّماً خیر.
نمی‌دانم دست تقدیر است یا تدبیر هم سهمی در این میان دارد، اما بهترین کار شاید این باشد که صبر کنیم تا کَسی پیدا شود و وقتی آرزوهایش را روی آرزوهایمان انداختیم، ببینیم مو لای درزش نمی‌رود. آن‌وقت ناچار نیستیم تن به آن فداکاریِ احمقانه‌ای بدهیم که سال‌هاست با جمله‌ی مسخره‌ی "هر چه تو بخواهی من همان می‌شوم" و تحت عنوان عشقِ فداکارانه، خودش را به ما معرفی کرده است.
نگرانی درباره این‌که شاید چنین شخصی هرگز سر از زندگی‌مان در نیاورد هم بی‌مورد است. گیریم که این‌طور شد و تا آخر عمر تنها ماندیم، دستِ‌کم آرزوها و هویت‌مان را نگه‌داشته‌ایم و آن را به یک تصویر واهی و موقتی از خوشبختی‌ای دروغین نفروخته‌ایم.

#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii