تو را دوست دارم. نه به خاطر حالت خمار و شیدای چشمانت

تو را دوست دارم
نه به خاطر حالت خُمار و شیدای چشمانت
برای این که وقتی غمگینم ، هر قدر هم که آن را با لبخند بپوشانم ، چشم هایت از نگاهم می فهمند .

تو را دوست دارم
نه به خاطر عطر و تاب و رنگِ گیسویت
برای این که وقتی موهایت را رنگ می کنی و من نمی فهمم ، با این که مثل هر زنی می رنجی ، باز با لبخند می گویی : " عزیزم رنگ موهایم خوب شده ؟"

تو را دوست دارم
نه به خاطر اندام رعنا و موزونت
برای این که می دانم چینِ روی پوست شکمت حاصل نورِ امیدیست که به زندگی مان بخشیدی ، و کبودیِ زیر چشمانت از شب بیداری هایی است که بچه را بردی اتاق کناری تا من آرام بخوابم .

تو را دوست دارم
نه به خاطر لحن شیرین و گیرا و شیوای کلامت
برای همان ترانه هایی که غلط و غلوت و پَرتَکی ، وقتی داری ظرف میشویی و من چُرت بعد از ظهرم را می زنم ، زیر لب زمزمه میکنی .

تو را دوست دارم
نه برای این که روشن فکر و کتابخوان و هنرمندی
برای همان بغضی که وقتی گفتم : " تو هیچ چیز نمی فهمی " ، توی گلویت شکست اما باز هم سَرِ دوست داشتنم ماندی .

تو را دوست دارم

برای این که بعد از این همه سال ، به منِ بی جنبه ثابت کرده ای جنبه ی دوست داشته شدن را داری .



#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii