هرگز از کسی که‌های‌های گریه را در خلوت خودش سرداده است نخواهید با شما حرف بزند؛ او اگر اهل حرف زدن بود مطمعنا این همه بغض در گلویش

هرگز از کسی که های هایِ گریه را در خلوت خودش سرداده است نخواهید با شما حرف بزند؛ او اگر اهل حرف زدن بود مطمعنا این همه بغض در گلویش، این همه ناگفته در سینه اش، انبار نمی شد که حالا از چشم هایش بزند بیرون.
به جای بازجویی کردن، به جای پرسیدن سؤال بی مفهوم: "چی شده؟ چرا گریه می کنی؟" فقط کنارش بنشینید و دستش را محکم بگیرید. و از آن بهتر، سرش را بگذارید روی شانه یا سینه تان. اجازه بدهید ببارد، این تنها نوع حرف زدنی است که بعضی ها یاد دارند.


#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii