‌ … «تنهایی دونفره» از آن عبارات عجیب و دوپهلو است. دونفر را تصور کنید که باهم زندگی می‌کنند

#یادداشت‌


"تنهاییِ دونفره" از آن عبارات عجیب و دوپهلو است. یک روی آن می‌تواند بی‌اندازه زیبا و شیرین، و روی دیگرش نهایتِ تلخی و زشتی باشد.
دونفر را تصور کنید که باهم زندگی می‌کنند. چنان صمیمی و خودمانی‌اند که در حضور یکدیگر خودِ خودشان هستند. نه شرمی از هم دارند و نه پروایی از بروز دادن اندیشه و احساسشان. گویی کاملاً برهنه، در برابرِ هم چنان وجود دارند که در تنهاییِ خویش. چه حس گواراتر از این که شریک زندگی‌ات را چون خود بدانی و بدانی او نیز تو را چون خویش می‌پندارد؟
حال روی دیگر را درنظر آوریم: دونفر که باهم زندگی می‌کنند اما هرکدام به تنهایی و در جهانی مجزا. دنیایی که دیگری را هرگز به آن راه نیست. بدون هیچ اندیشه و احساس مشترکی. همچون دو خط موازی در کنار هم که هرگز یکدیگر را قطع نمی‌کنند. چه‌ حسی ناگوارتر از این که شریک زندگی‌ات را بیگانه بدانی و بدانی او نیز تو را چون بیگانه می‌پندارد؟
"تنهاییِ دونفره" اول رویا است و دومی کابوس. افراد معمولی اغلب بین رویا و کابوس هستند و فقط خواب می‌بینند. اما ضمیرهای سودایی و خاص، یا بخت‌یار هستند و در رویای اولی، یا شوربخت و در کابوس دومی.


#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii