یکشنبه ۶ نوامبر. این انتخابات: ساختارها، تنش‌ها، همگرایی بزرگان دموکرات، آبروی اوباما، نتیجه و …

یکشنبه 6 نوامبر
این انتخابات: ساختارها، تنش ها، همگرایی بزرگان دموکرات، آبروی اوباما، نتیجه و...

خب این ساعات پایانی انتخابات[که حدود چهل میلیون از دویست میلیون واجد شرایط رای داده اند] بد نیست که با ذکر چند نکته مروری به بحث اتفاقات جاری داشته باشیم:
یک– ساختارها: در این مدت که پرتنش ترین انتخابات (به تعبیر برخی از رسانه ها) در جریان است بنا به شرایط کاری ناچار به اسباب کشی و تغییر محل کار شدم و این فرصتی شد تا از همکارانم در دانشگاهی درشمال، به گروه جدیدی از همکاران درجنوب ملحق شوم. در هر دو دپارتمان عمران تعداد زیادی از اساتید (همچون بسیاری از دانشگاههای آمریکا)، غیر آمریکایی هستند. با بالا گرفتن تنش های اخیر، رفتارهای این افراد برایم محل سوال بود. اینکه نگرانی ای از اینکه نتیجه چه باشد ندارند و عموما رغبتی هم به گفتگو در زمینه انتخابات ندارند. چه بر این باورند که ساختارهای کشور طوری طراحی شده که حتی با حضور پدیده ی شگفتی مثل ترامپ هم به عنوان رییس جمهور، فرق چندانی رخ نخواهد داد. در درستی یا غلطی این گزاره بحثی ندارم اما این ازباب مشاهده ام از احساس افرادی که با آنها کار می کنم، عرض شد.
دو- تنش ها: خب همه می دانیم که فحشی نبوده که در این مدت مبادله نشود. حرفی نبوده که به هم نزنند. اما تا امروز که دو روز مانده به انتخابات است تنش های فیزیکی ، شلیک، کتک کاری های گسترده بین هواداران و... رخ نداده. دو مورد رکورد شد یکی تنشی که ماه اپریل در دانشگاه ایلی نوی (کمپس شیکاگو) رخ داد و طرفداران ترامپ عده ای از هواداران هیلاری را از سالن بیرون کردند و یکی هم دیروز در نوادا که نیروهای امنیتی ترامپ را از روی استیج بیرون کشیدند چون ظن حمله یک هوادار کلینتون پیش آمد ولی بعد معلوم شد طرف مسلح نبوده. پیوسته برایم سوال است که در کشور اسلحه که همه، همه جور سلاحی دارند اینکه یک روند پرتنش مشابه این ماجرا، تا بدین مرحله بدون اتفاق تلخی جلو رفته آیا نشان از ظرفیت سیستم است؟
باید نشست و دید که بعد از اعلام نتایج هم آیا همچنان چنین خواهد ماند؟
سه– همگرایی بزرگان دموکرات: واقعیت این است که تا همین چند هفته پیش که نظرسنجی ها با قطعیت پیروزی هیلاری را نشان می دادند در رفتار دموکرات ها یک تحرک عادی مشاهده میشد. اما به محض اینکه احساس شده خطر بیخ گوش است و واقعا احتمالی هست که این بابا رای بیاورد یک حضور لشکرگونه و منسجم از بزرگان دموکرات را در ایالت ها شاهدیم. تفاوتی بین سندرز با میشل اوباما با جوبایدن با برخی از سناتورها نیست. همه خیلی منسجم به میدان آمده اند تا این غول تنها را به زانو در آورند.

چهار– از آبروی اوباما: این هفته ای که گذشت اوباما سنگ تمام گذاشت. برای بار دوم به اوهایو رفت، در سه شهر کارولینای شمالی و در دو شهر فلوریدا و ... سخنرانی های بلیغ و آتشین کرد و خلاصه چیزی نبود که نگوید. انصافا مقایسه کردن سخنرانی های اوباما با دیگران ( حتی مثلا معاونش جناب همیشه عصبانی جو بایدن یا مثلا خود ترامپ) مثل سخنوری سعدی هست در برابر کودکی پنچ شش ساله که تازه سخن گفتن شروع کرده. گویا، رسا، شفاف، پرانرژی و همزمان ارتباط بصری و گفتاری گرفتن با مستمعین. خلاصه که بخشی از رای هیلاری را باید از آبرویی دانست که اوباما برایش خرج کرد. آنهم باآن خطبه های آتشین.
پنج- نتیجه: همچنان عمده نظر سنجی ها بالاتر بودن هیلاری را نشان می دهند. آرای الکترال هم که نشان می دهد هیلاری 268 است و فقط به بُردن یکی از ایالت های کارولینای شمالی یا فلوریدا نیاز دارد. این از نظر سنجی ها. با بچه های لیسانس و ارشد که صحبت می کنم اینجا(برخلاف میشیگان)عموما همه می گویند ما به ترامپ رای می دهیم. میدانیم که امیدی به برنده شدنش نیست اما نمی گذاریم "نماد فساد سیستمی" با رایِ بالا برود روی صندلی آفیس بنشیند. رای می دهیم تارأی هیلاری بالا ننماید.
این یک واقعیت است که ترامپ رای دخترهای دانشجو را ندارد و ماجرای نوار ویدئویی برایش خیلی گران تمام شد. خیلی.
شش – با نمک: در میان نکته های با نمک این انتخابات { که کم هم نبودند!} ماجرای "آرزوی" کتک کاری کردن جوبایدن و ترامپ پشت دیوار دبیرستان همچنان ادامه دارد. هفته پیش در یک سخنرانی ، جو بایدن عصبانی شد و گفت این آدم نفرت آور است. آرزو می کردم که دبیرستانی بودیم و بعد از مدرسه پشت دیوار جیم (ورزشگاه) میگرفتمش و تا می خورد می زدمش. به فاصله کوتاهی ترامپ هم در سخنرانی جواب داد : میخوای منو بزنی ؟ اتفاقا من آرزوم هست که پیش دیوار جیم دستم بهت برسه...خلاصه این رد و بدل شدن گفتگوی دبیرستانی ا