پسوند «ان» فقط پسوند جمع‌ساز نیست

پسوند «ان» فقط پسوند جمع‌ساز نیست. در دوره‌ی میانه‌ی زبان فارسی این پسوند نقش‌های متنوعی داشته و در متون پهلوی و متون تورفانی به شکل‌های مختلف به‌ کار رفته است. این پسوند حتی در مقام پسوند جمع هم اَشکال مختلفی داشته و در متون پهلوی و متون تورفانی بارها و بارها می‌بینیم که گاهی به صفت، گاهی به موصوف و گاهی هم‌زمان به هر دو می‌چسبد و جمع می‌سازد.
عمده‌ترین کاربردهای پسوند «ان» در فارسی میانه عبارت است از: ۱) نشانه‌ی جمع/ مثل «شهران»؛ ۲) نشانه‌ی رابطه‌ی نسبی و پدر و فرزندی/ مثل «اردشیر بابکان» (اردشیر پسر بابک؛ یا درواقع اردشیر نوه‌ی بابک)؛ ۳) نشانه‌ی زمان‌ساز/ مثل «روزشبان»؛ ۴) نشانه‌ی مکان‌ساز / مثل «سپاهان» یا «شچیکان»؛ و ۵) سازنده‌ی صفت فاعلی/ مثل «روان».
باری، بعضی از کاربردهای پسوند «ان» در فارسی میانه به دوره‌ی جدید زبان فارسی هم رسیده است و بعضی از کلمات آن دوره هم به فارسی امروز ما راه یافته‌اند. با این «ان» با دقت برخورد کنید.
@Virastaar