بیشتر ما معمولا درگیر روزمرگی هستیم. در این ‌هنگام است که عشق، ناگهان بر ما نزول می‌کند

بیشتر ما معمولا درگیر روزمرگی هستیم. حتی در اوج دوران پُر شور‌وحال جوانی هم احساس تکراری بودن و خلاء می‌کنیم. در این ‌هنگام است که عشق، ناگهان بر ما نزول می‌کند. دیگر روز‌ها یک‌شکل و تو‌خالی و بی‌معنی نیست. هر طلوعی رنگ دیگری و هر روزی حال خاصی دارد. نشاط، جذبه، رویا، لطافت، شور، ترانه و موسیقی و ... این‌ها همه از معجزات حضرت مبارک عشق است.
می‌دویم، می‌جوییم، می‌جنگیم، می‌خندیم، می‌گرییم، و خیلی کار‌های دیگر انجام می‌دهیم تا برسیم. از آنجا به‌بعد دو دسته می‌شویم:
رسیده‌ها و نرسیده‌ها.
در هر گروهی که باشید، پس از مدتی، باز ملال و تکرار روز‌های بی‌مفهوم، با تازیانه‌های بی‌امان زمان بر شما هجوم خواهد آورد. اینجاست که عشق، عیار و خلوصش معلوم می‌شود. نرسیده‌ای که مثلا بیست سال بعد، هنوز از شنیدن یک اسم، احساس جوانی می‌کند و ته دلش می‌لرزد، رسیده‌ای که وقتی تک فرزندش دانشگاه قبول شد و رفت شهر دیگری، به همسرش نگاه معنی‌داری می‌کند و می‌گوید:
"حالا مثل روز‌های اول با‌ هم تنها هستیم."
این‌ها عشق را از مرز هلاک و نابودی رهانیده‌اند.
عشق فقط آن‌سوی ملال شکل حقیقی به‌خود می‌گیرد.

#م_سرخوش
@mohsensarkhosh_khatkhatiii