خیلی از غلط‌های املایی بر پایه‌ی مشابهت‌ها شکل می‌گیرند، به این ترتیب که فرد املای درست کلمه را نمی‌داند و بر پایه‌ی املای یک کلمه

خیلی از غلط‌های املایی بر پایه‌ی مشابهت‌ها شکل می‌گیرند، به این ترتیب که فرد املای درست کلمه را نمی‌داند و بر پایه‌ی املای یک کلمه‌ی هم‌آوا یا هم‌شکل با آن کلمه به املایی غلط می‌رسد. مثلاً، به‌جای «کج‌دار و مریز» می‌نویسند «کج‌دار و مریض» (چون کلمه‌ی «مریض» برایشان آشناست)، یا به‌جای «توجیه» می‌نویسند «توجیح» (چون آن را با «ترجیح» می‌سنجند)، یا به‌جای «قافله» می‌نویسند «غافله» (چون کلمه‌ی «غافل» کلمه‌ای رایج است)، یا به‌جای «غلتک» می‌نویسند «غلطک» (چون املای کلمه‌ی «غلط» در ذهنشان ثبت شده)، یا به‌جای «انضباط» می‌نویسند «انظباط» (چون آن را با «نظم» می‌سنجند)، یا به‌جای «رغبت» می‌نویسند «رقبت» (چون شکل و آوای آن با «رقیب» شباهت دارد)... و ده‌ها مثال دیگر.

بدترین و فاجعه‌بارترین اشتباه ویراستار این است که غلط‌های املایی متن را نبیند. اگر از صحت املای کلمه‌ای مطمئن نبودید، تنبلی و سهل‌انگاری نکنید و حتماً به لغت‌نامه‌ها و فرهنگ‌ها مراجعه کنید.
@virastyar