کاغذِ خط‌خطی

کاغذِ خط‌خطی

این‌جا تلاش‌های ادبی‌ام (شامل داستان‌ کوتاه، داستانک، یادداشت، و پاراگراف‌های منتخبِ کتاب‌هایی که می‌خوانم) را به اشتراک می‌گذارم. گاهی هم موسیقی‌ای که به دلم می‌نشیند. همراهیِ شما نعمتی است که شاید باور نکنید چه‌اندازه برایم عزیز است. @mohsensarkhosh

هیچ چشم تیزبینی نیست که بتواند ادعا کند فریب زن را نمی‌خورد

خدای بزرگ هم وقتی زن را می‌آفرید البته خوب می‌دانست چه دسته گلی می‌خواهد به آب بدهد. ولی من گمان می‌کنم که زن نگذاشت خدا آن‌چه را که خودش قصد داشت درست کند، و کاری کرد که خدا او را به صورتی که اکنون هست بیافریند. وگرنه چه کسی مایل بود این‌همه دردسر برای خودش فراهم کند؟! …از کتاب. پ. ن: دقت بفرمایید که پاراگراف‌های کتاب از قول شخصیت‌های داستان، و در موقعیت‌های مختلف انتخاب می‌شود، و نباید آن‌ها را عقاید شخصی نویسنده دانست. هدف فقط آشنایی و تشویق مخاطب به مطالعه کتاب است. ...

اهمیت فاصله‌گذاری در تایپ.. دختری که تازه با او آشنا شده‌ام، پیام داده است:

_سلام. ببخشید که این رو می‌گم، ولی یک خواهشی دارم ازت …می‌نویسم:. _خواهش چرا؟ شما امر بفرمایید …تایپ می‌کند:. _از این به بعد وقتی با هم هستیم لطفا نگوزید. من خیلی بدم میاد. خیلی زشت و بی‌کلاسه به نظرم …دارم از تعجب شاخ درمی‌آورم. هرچه فکر می‌کنم یادم نمی‌آید چنین کاری کرده‌ باشم. البته خب آدمیزاد است دیگر، ممکن است گاهی پیش بیاید، ولی این‌که به روی طرف بیاوری زشت‌تر است. ...

_به عقیده شما چه چیز است که مردم را از خودکشی بازمی‌دارد؟

_من درست نمی‌دانم، ولی دو چیز است، یکی خیلی کوچک، و دیگری خیلی بزرگ …_خب، حالا آن‌که کوچک است چیست؟. _رنج!. _رنج؟ رنج چه اهمیتی دارد در چنین موردی؟. _بیشترین اهمیت را دارد …. _مگر راهی برای مرگ بی‌ درد وجود ندارد؟!. _سنگی را مجسم کنید به بزرگی یک عمارت، خیال کنید این سنگ بالای سر شما آویزان است. اگر روی سرتان بیفتد دردی حس می‌کنید؟. _البته فرصت احساس درد نخواهم داشت …_اما اگر به راستی آن زیر ایستاده باشید، تا وقتی بالای سر شما آویزان است از درد مرگ خواهید ترسید. ...

آنتال‌آباد.. قرار بود برویم آنتالیا ولی جور نشد. بدی کار این بود که به همه گفته بودم

شوهرم گفت: «یک‌جوری ردیفش می‌کنم» و عکس دوتا بلیت آنتالیا را با اسم خودمان درست کرد. من هم فرستادم برای دوست و فامیل. شوهرم گفت: «کافی است چند تا عکس بدون حجاب کنار دریا بگیریم، بقیه را جوری درمی‌آورم که کسی نفهمد.». وقتش که شد موبایل‌ها را گذاشتیم روی حالت پرواز و راه افتادیم. مقصد هم یکی از این روستاهای دنج که اسمشان به آباد ختم می‌شود. به همه گفته بودیم می‌خواهیم یک مسافرت بدون موبایل را تجربه کنیم. سفر خوبی بود. روز آخر به شوهرم گفتم برویم چند تا عکس بگیریم. جای پرتی کنار دریا پیدا کردیم و شوهرم دوربین را جوری تنظیم کرد که بتوانیم عکس دونفره بیندازیم. ...

این زوال رغبت مردم به آن‌ها چنان ناگهانی است که به عوض شدن آرایش صحنه در تئاتر شباهت دارد …

این صاحب‌قریحگان مجازی چون زندگی پرافتخارشان در سراشیب افول افتاد، معمولا بی‌آنکه خود بدانند با فلاکت به یاوه‌نویسی می‌افتند و بسیار دیده‌ایم که نویسنده‌ای که انتظار می‌رفته اثری جدی در تحول فکر جامعه داشته باشد، در اواخر کار چنان مسکین‌اندیش و آبکی‌نویس می‌شود، که هیچ‌ کس از مرگ سریع ادبی‌اش افسوس نمی‌خورد … …از کتاب. ...

تنها ماندن طولانی مدت دو دوست گاهی برای دوستی راستین سخت زیان‌بخش است …. از کتاب

#پاراگرافیک آدم بی‌سروپای بی‌سواد مفلوک را بگذارید پشت یک میز، یا یک باجه، که بلیت راه‌آهن یا چیز ب

یک آدم بی‌سروپای بی‌سواد مفلوک را بگذارید پشت یک میز، یا یک باجه، که بلیت راه‌آهن یا چیز بی‌مقداری مثل آن بفروشد. همین آدم فورا خود را محق می‌داند که خدایی کند و به شمایی که می‌روید بلیت بخرید، از فراز تخت جبروت خود با دیده‌ی تحقیر نگاه کند تا قدرتش را به رخ شما بکشد … …از کتاب. ...

#پاراگرافدر مملکت ما همه‌ چیز حاصلِ بی‌کاری است، حاصلِ بی‌کاریِ سرمایه‌دارانِ نیک‌خواه و بافرهنگ و

در مملکت ما همه‌ چیز حاصل بی‌کاری است، حاصل بی‌کاری سرمایه‌داران نیک‌خواه و بافرهنگ و تفنن‌پسند و هوس‌دوست ما. ما هنوز یاد نگرفته‌ایم از حاصل کارمان زندگی کنیم، و حالا آمده‌اند برای من صحبت از «افکار عمومی» می‌کنند … این‌ها نمی‌فهمند که آدم برای این‌که فکری و عقیده‌ای داشته باشد، قبل از هر چیز باید کار کند. خودش باید کار کند، باید خودش در کار ابتکار داشته باشد، یعنی با کار خودش تجربه پیدا بکند. اگر ما توانستیم روزی خودمان کار کنیم، عقیده‌ای هم خواهیم داشت و آن‌وقت می‌شود انتظار داشت که «افکار عمومی» هم پیدا شود. اما چون ما هرگز تن به کار نخواهیم داد، صاحبان عقیده کسانی خواهند بود که تا امروز به جای ما کار کرده‌اند، یعنی همان کسانی که سال‌هاست معلم مایند … …از کتاب. ...

‌های_روزمره.. انگار کیلومترها از آن جایی که نشسته فاصله دارد

او نه افسرده است، نه بیماری روانی دیگری دارد. حتی شاید چند لحظه پیش وسط یک بحث جذاب، یا در حال رقص بوده. این حال ناخودآگاه و عجیب به‌ گمانم از ناب‌ترین تجارب انسانی است. حالی که یک‌ آن، بین جمعی پرتحرک و در اوج شادمانی ظاهری، آدم یک‌باره به این ادراک می‌رسد که چه‌قدر تنهایی‌اش عمیق است و چه فاصله‌ی ژرفی بین او و کسی که کنارش نشسته است وجود دارد …. ...

من نمی‌توانم مثل خیلی‌ها به اعتبار «سنگ مفت گنجشک مفت» به خدا معتقد باشم … …از کتاب

#پاراگراف آن‌ها به شکل افراطی متجدد بودند و می‌شد درباره‌شان گفت «انگار افکار و سلیقه‌هاشان را با خ

آن‌ها به شکل افراطی متجدد بودند و می‌شد درباره‌شان گفت «انگار افکار و سلیقه‌هاشان را با خاک‌انداز از کوچه جمع می‌کنند.» در واقع تمام افکارشان را از مجلات تبلیغاتی گرد می‌آوردند و آماده بودند که با شنیدن نخستین شایعه از محافل پایتخت، آن قسمت از اعتقاداتشان را که لازم بود دور بریزند … …از کتاب. ...

#موسیقی_در_سکوت

Nouela – The Sound of Silence ( 03:22, 5.2 MB )

دانلود و مشاهده در تلگرام

مثل این است که انسان اندیشه تابناک خود را در بازار دست‌دوم‌فروشان می‌بیند

آن هم در گل مالیده و درهم شکسته و ناموزون، که در گوشه‌ای برای فروش گذاشته شده است …. از کتاب.

‌های_روزمره.. از قدیم‌وندیم گفتن: «از دل برود هر آن‌که از دیده رود.»

این ضرب‌المثل ساده‌ترین و معمولی‌ترین نوع جدایی رو بیان می‌کنه. ولی خب، کیه که ندونه کار به این سادگی‌ها هم نیست؟!. بیشتر وقت‌ها کسی که «از دیده رود» رو هر کاری می‌کنی «از دل نرود» عمرا. گاهی هم برعکس، یکی مدام جلو چشمت هست و اصلا یک روز هم «از دیده نرود»، ولی حالا اون رو هر کارش می‌کنی «در دل نرود» بازم عمرا. یک‌کم گیج‌کننده شد نه؟!. کاش زندگی ما هم مثل ضرب‌المثل‌ها همین‌قدر ساده بود، اما متاسفانه کلی پیچیده است … … ...

بعضی دوستی‌ها بسیار عجیبند. هر دو طرف می‌خواهند خون هم را بریزند و گوشت هم را بجوند

تمام عمرشان این‌گونه می‌گذرد اما تحمل جدایی را ندارند. حتی می‌شود گفت جدایی‌شان به هیچ رو ممکن نیست. چون اگر یکی‌شان از سر بهانه‌جویی و لجبازی پیوندشان را بگسلد، اول خودش بیمار می‌شود … …از کتاب.

#پاراگرافگالیور که از سرزمین لی‌لی‌پوت‌ها برمی‌گردد، به‌قدری عادت کرده خود را میان آن‌ها غول بشمارد

گالیور که از سرزمین لی‌لی‌پوت‌ها برمی‌گردد، به‌قدری عادت کرده خود را میان آن‌ها غول بشمارد که در خیابان‌های لندن نیز بی‌اختیار فریاد می‌زند و به رهگذران و درشکه‌چی‌ها هشدار می‌دهد که عقب بروند تا زیر پای او له نشوند. مردم مسخره‌اش می‌کنند و دشنامش می‌دهند، و درشکه‌چی‌های تندخو با شلاق خواب بزرگ بودن را از سرش می‌پرانند. اما آیا گالیور سزاوار این رفتار بود؟! عادت چه کارها که با آدم نمی‌کند …. از کتاب. ...

🎼تویی و تنها یک حنجره. ماییم و نسل‌ها خاطره …چه‌قدر بعضی‌ها عشقند❤️

Video file ( 04:29, 8.3 MB )

دانلود و مشاهده در تلگرام

کلمه.. می‌نشینم پشت فرمان. توی اداره تا موضوع را فهمیدند، سریع کارم را راه انداختند

خبر حادثه را دیروز تمام شهر شنیده بودند و وقتی گفتم راننده‌ی حاجی رستگار هستم، کارمندها زود مدارک را گرفتند و پرونده تشکیل شد و کارها را انجام دادند. تماس می‌گیرم و می‌گویم همه‌چیز درست شد. حالا باید فوری خودم را برسانم و اعلامیه‌ها و پرچم‌ها را که طبق خواست فرزندان آن مرحوم اصلاح شده‌اند بگیرم. تند می‌رانم. سال‌هاست با این سرعت رانندگی نکرده‌ام. شاید به‌خاطر آن کلمه که از صبح دارم دنبالش می‌دوم باشد که خیال می‌کنم دوباره پشت جیپ فرماندهی نشسته‌ام، و دارم از بین تپه‌ها و خاکریز‌ها ویراژ می‌دهم. حتی وقتی مسیر مستقیم است هم باید ویراژ بدهم تا اسیر خمپاره و گلوله‌ی آر‌پی‌جی نشوم. ویراژ می‌دهم اما صدای سوت، انفجار، آتش، ضربه، دود … جیپ چپ می‌شود. خمپاره درست به جلوی ماشین، نزدیک پای چپم خورده. ...

با سلام خدمت دوستان عزیز و همراهان گرامی

وقتی داستان خوبی می‌خوانیم، درست مثل این است که با شخصیت‌های آن زندگی کرده‌ایم. شبیه دیدن فیلم نیست که زود تمام بشود و اثرش هم زود از ذهن بگریزد. صبر می‌خواهد، حوصله می‌خواهد، عشق می‌خواهد. توانایی‌ای می‌خواهد که بتوانی با کلمات درآمیزی و پیوند بخوری، از آن‌ها تصویر بسازی، لمسشان کنی، بوشان بکشی، مزه‌شان را بچشی، و خلاصه زندگی‌شان کنی. خوشحالم که امروز خواندن کتاب خوب اثر ارزشمند را تمام کردم. خوشحالم که بخش کوچکی از زیبایی‌های آن را با شما قسمت کردم. امیدوارم شما هم اگر آن را نخوانده‌اید، بخوانید و لذت ببرید. البته کمی هم غمگینم، چون تمام شدن یک کتاب خوب که مدتی با زندگی آدم عجین شده باشد، مثل جدا شدن از یک دوست صمیمی است. دائم با خودت می‌گویی: «حالا که دارد می‌رود، آیا توانستم وقتی کنارم بود قدرش را بدانم؟! ...

#پاراگرافاز زمانی که دریافتم دیگر پیر شده‌ام، به این حقیقت رسیده‌ام که همه فرمانروایان شبیه یکدیگر

از زمانی که دریافتم دیگر پیر شده‌ام، به این حقیقت رسیده‌ام که همه فرمانروایان شبیه یکدیگر هستند، و هم‌چنین تمام خلق‌ها. و اساسا فرقی نمی‌کند چه کسی حکم می‌راند و مردم کدام سرزمین، مردم سرزمین دیگر را زیر فشار قرار می‌دهند. در نهایت این مردم بیچاره هستند که رنجیدگان واقعی را تشکیل می‌دهند … …از کتاب. ...